TCT 2017 | Badanie DKCRUSH-V: angioplastyka dystalnej części pnia lewej tętnicy wieńcowej techniką crush z podwójnym zastosowaniem techniki kissing jest skuteczniejsza niż technika jednego stentu

114 0
Udostępnij
114 0
DKCRUSH TCT

Leczenie zwężeń naczyń wieńcowych w ich rozwidleniach (bifurkacjach) za pomocą przezskórnej angioplastyki (PCI) stanowi duże wyzwanie, łącząc się z niższą skutecznością, wyższym odsetkiem powikłań (m.in. okołozabiegowych zawałów mięśnia sercowego i zakrzepicy) i gorszym rokowaniem niż w przypadku leczenia prostych zmian.

Zaprezentowane podczas tegorocznej edycji TCT wyniki badania DKCRUSH-V pokazują, że technika podwójnego kissingu i crushu (DK, double kissing crush technique) jest bardziej skuteczna od strategii jednego stentu (PS, side branch provisional stenting) w leczeniu podziału pnia lewej tętnicy wieńcowej w rocznej obserwacji.

Bifurkacja tętnicy wieńcowej składa się z trzech segmentów: części proksymalnej, dystalnej oraz bocznicy. Strategia jednego stentu to leczenie odcinka proksymalnego i dystalnego, bocznicę stentuje się w przypadku okluzji, istotnego zwężenia lub dyssekcji upośledzającej przepływ. W podwójnym kissingu i crushu wykonuje się: stentowanie bocznicy, inflację balonu, pierwszą jednoczesną inflację balonów (kissing), stentowanie części proksymalnej oraz końcowy kissing obu balonów.

Do badania DKCRUSH-V włączono ponad 480 pacjentów w wieku średnio 64,5 roku. Do ramienia, w którym zastosowano technikę kissingu, losowo przydzielono 242 osoby, u pozostałych 240 zabieg przeprowadzono z użyciem techniki jednego stentu. W czasie zabiegów używano stenów uwalniających lek antyproliferacyjny, konieczne było uzyskanie pełnej rewaskularyzacji. W badaniu wzięli udział pacjenci ze zwężeniem ponad 50% zarówno w odejściu od pnia tętnicy zstępującej przedniej, jak i okalającej, jeśli obecne były również zmiany w innych naczyniach, musiały być one zaopatrzone przy pomocy maksymalnie dwóch stentów. Osoby przeprowadzające zabiegi w ramach DKCRUSH-V to lekarze z odpowiednim doświadczeniem – minimum 20 angioplastyk pnia rocznie. Z badania zostali wyłączeni chorzy, u których konieczna była aterektomia, stosowanie doustnych antykoagulantów oraz osoby, u których wystąpiła restenoza w stencie.

Punkt końcowy (zgon sercowy, zawał spowodowany zamknięciem leczonego naczynia lub konieczność ponownego zabiegu na wyleczonym już naczyniu) w rocznej obserwacji wystąpił u 10,7% i 5,0% (p=0,02) odpowiednio dla PS i DK. Najczęściej występowało ostatnie ze zdarzeń, odpowiednio u 7,9% oraz 3,8% (p=0,06), zawał leczonego naczynia obserwowano u 2,9% i 0,4% (p=0,03), a zgon sercowy u 2,1% i 1,2 (p=0,48) odpowiednio dla PS i DK. Podobnie w przypadku kissingu rzadziej obserwowano zakrzepicę w stencie oraz występowanie objawów dławicowych. Technika ta jednak wiązała się z użyciem większej ilości kontrastu (średnio o prawie 36 ml) i dłuższym czasem zabiegu (średnio o ponad 15 minut).

Badanie udowadnia, że w leczeniu podziału pnia lewej tętnicy wieńcowej technika DK jest lepsza niż PS pod względem efektów klinicznych, jakimi były: zgon sercowy, zawał serca lub konieczność ponownej rewaskularyzacji. Uważa się, że w przypadku plastyki naczyń wieńcowych innych niż pień technika jednego stentu jest bardziej efektywna niż technika podwójnego kissingu i crushu, głównie dzięki zmniejszeniu ilości okołozabiegowych zawałów, a także braku udowodnionych korzyści z DK. Jednak zabiegi na dystalnej części pnia są odmienne ze względu na duży obszar zaopatrywany przez bocznicę, jaką w tym przypadku najczęściej jest gałąź okalająca. Należy ponadto pamiętać, że DK jest trudną techniką wymagającą dużego doświadczenia zabiegowego.

Udostępnij
Artykuł w kategoriach

Dołącz do dyskusji


Treść na stronie do której próbujesz uzyskać dostęp jest przeznaczona tylko dla lekarzy. Proszę o odpowiedź na pytanie: Czy jesteś lekarzem?

Oświadczam, że jestem lekarzem

Powered by WordPress Popup