TCT 2017 | Badanie CULPRIT-SHOCK: u pacjentów z zawałem i we wstrząsie kardiogennym najlepiej wykonywać PCI tylko tętnicy odpowiedzialnej za zawał

48 0
Udostępnij
48 0
CULPRIT-SHOCK TCT

Wstrząs kardiogenny (stan ostrej niewydolności mięśnia sercowego spowodowany przez zmniejszenie rzutu serca) u pacjentów z zawałem mięśnia sercowego występuje względnie rzadko, jednak jest bezpośrednim zagrożeniem życia. W takim przypadku wczesna interwencja wieńcowa z rewaskularyzacją poprawia rokowanie. U większości chorych we wstrząsie kardiogennym stwierdza się istotne klinicznie zwężenia w więcej niż jednym naczyniu wieńcowym, jednak natychmiastowa rewaskularyzacja naczyń innych niż to bezpośrednio odpowiedzialne za objawy budzi kontrowersje.

CULPRIT-SHOCK (Culprit Lesion Only PCI versus Multivessel PCI in Cardiogenic Shock) jest pierwszym dużym badaniem randomizowanym, które porównuje te dwie strategie u pacjentów z zawałem mięśnia sercowego (STEMI i NSTEMI) i współwystępującym wstrząsem kardiogennym: przezskórną interwencję wieńcową (PCI) z natychmiastową rewaskularyzacją wielu naczyń i PCI z rewaskularyzacją jedynie naczynia, którego zamknięcie doprowadziło do zawału mięśnia sercowego (z możliwością późniejszej rewaskularyzacji pozostałych istotnie zwężonych tętnic). Wyniki badania zaprezentowano na tegorocznym, odbywającym się w dniach 29.10-01.11 w Denver kongresie TCT oraz opublikowano w New England Journal of Medicine.

Od kwietnia 2013 roku do kwietnia 2017 roku w 83 europejskich ośrodkach przebadano łącznie 1075 pacjentów we wstrząsie kardiogennym, spośród których do badania włączono 706 (65,6%). Badanych przydzielono losowo do dwóch grup: pierwszą poddano PCI z rewaskularyzacją wyłącznie tętnicy „odpowiedzialnej” za wystąpienie objawów (351 pacjentów); drugą poddano PCI z rewaskularyzacją więcej niż jednego naczynia (355 pacjentów).

Pierwszorzędowym złożonym punktem końcowym była śmierć z dowolnych przyczyn lub ciężka niewydolność nerek z koniecznością zastosowania terapii nerkozastępczej w ciągu 30 dni po rewaskularyzacji. Oceniano także bezpieczeństwo terapii, biorąc pod uwagę częstość krwawienia i udaru mózgu.

W trakcie 30 dni obserwacji pierwszorzędowy punkt końcowy wystąpił u istotnie statystycznie mniejszej liczby pacjentów z grupy rewaskularyzacji tylko jednej tętnicy [158 (45,9%) osób vs 189 (55,4%); RR 0,83; CI 95% 0,71-0,96, p=0,01]. Stwierdzono istotne statystycznie różnice między grupami, jeśli chodziło o śmierć z dowolnej przyczyny (43,3% vs 51,5%) i brak istotnych statystycznie różnic, jeśli chodziło o niewydolność nerek związaną z koniecznością prowadzenia terapii nerkozastępczej (11,6% vs. 16,4%). Nie stwierdzono istotnych różnic między grupami w zakresie paramentów takich jak czas stabilizacji hemodynamicznej, stosowanie katecholamin, czas terapii katecholaminami, poziomy troponiny T i kinazy kreatynowej, wystąpienie krwawienia lub udaru.

Naukowcy przypominają jednak, że pomimo ogromnych postępów, jakie nastąpiły w rozwoju techniki PCI i leczenia przeciwkrzepliwego w ciągu ostatnich 20 lat, które dzielą badania SHOCK i CULPRIT-SHOCK, 30-dniowa śmiertelność wśród pacjentów we wstrząsie kardiogennym na podłożu OZW, którzy poddani byli PCI z rewaskularyzacją naczynia „odpowiedzialnego” za wystąpienie objawów, była bardzo wysoka i niemal identyczna (około 45%). Zaznaczają, że konieczne są dalsze badania nad poszukiwaniem strategii leczenia, która wiązałaby się ze zmniejszeniem śmiertelności.

Piśmiennictwo:

Thiele H, Akin I, Sandri M, et al, PCI Strategies in Patients with Acute Myocardial Infarction and Cardiogenic Shock. N Engl J Med. 2017 Oct 30. doi: 10.1056/NEJMoa1710261. [Epub ahead of print]

Udostępnij
Artykuł w kategoriach

Dołącz do dyskusji


Treść na stronie do której próbujesz uzyskać dostęp jest przeznaczona tylko dla lekarzy. Proszę o odpowiedź na pytanie: Czy jesteś lekarzem?

Oświadczam, że jestem lekarzem

Powered by WordPress Popup