Oznaczanie stężenia metabolitu bakterii jelitowych może służyć do oceny ryzyka zdarzeń sercowych u pacjentów po ostrym zespole wieńcowym

246 0
Udostępnij
246 0
pexels-photo-251865

Tlenek dimetyloaminy (TMAO) jest związkiem produkowanym przez bakterie jelitowe podczas rozkładu fosfatydylocholiny, choliny oraz karnityny, zawartych w czerwonym mięsie, jajach i wysokotłuszczowych przetworach mlecznych. Poziom TMAO jest zmienny i zależny od nawyków żywieniowych, ale także modyfikowany przez związki chemiczne – inhibitory enzymów bakteryjnych odpowiedzialnych za syntezę TMAO, nad którymi już prowadzone są eksperymentalne badania na myszach.

Do tej pory dowiedziono, że inhibicja prekursora TMAO – trimetyloaminy zmniejsza liczbę powstających komórek piankowatych oraz tworzenie blaszek miażdżycowych w aorcie. Stwierdzono, że jego podwyższone stężenie jest związane z większą śmiertelnością pacjentów z niewydolnością serca, chorobą tętnic obwodowych, a także zawałem mięśnia sercowego.

W badaniu, którego wyniki opublikowano ostatnio w European Heart Journal, postanowiono sprawdzić, jaką wartość predykcyjną ma stężenie TMAO w przypadku pacjentów po przejściu ostrego zespołu wieńcowego (acute coronary syndrome, ACS), określając jego poziom w dwóch niezależnych populacjach: kohorcie Cleveland (530 osób, które zgłosiły się do izby przyjęć szpitala w Cleveland z bólem wieńcowym) oraz kohorcie szwajcarskiej (1683 osób, u których przeprowadzono koronarografię w uniwersyteckich szpitalach w Zurychu, Bernie, Lozannie i Genewie).

Stwierdzono, że wysoki poziom TMAO w surowicy u pacjentów z ostrym zespołem wieńcowym świadczy o zwiększonym ryzyku wystąpienia poważnych zdarzeń sercowo-naczyniowych (zawał mięśnia sercowego, udar, konieczność ponownej rewaskularyzacji, zgon) w ciągu miesiąca, 6 miesięcy i zgonu w przeciągu 7 lat (kohorta Cleveland). Wartość prognostyczna tego związku została też potwierdzona przez ocenę rocznego występowania poważnych zdarzeń sercowo-naczyniowych u pacjentów po koronografii (kohorta szwajcarska).

Tabela I: Porównanie prawdopodobieństwa wystąpienia zdarzeń sercowo-naczyniowych w zależności od stężenia TMAO: u pacjentów z wysokim (>7,9μM) i niskim (<2,5μM) poziomem TMAO (kohorta Cleveland).

Miesięczne ryzyko poważnego zdarzenia sercowo-naczyniowego Wzrost 6x

OR 6,3, p<0,01, 95% CI 1,89-21,00

Sześciomiesięczne ryzyko poważnego zdarzenia sercowo-naczyniowego Wzrost 5x

OR 5,65, p<0,01, 95% CI 1,91-16,74

Siedmioletnie ryzyko zgonu Wzrost 2x

OR 1,81, p<0,05, 95% CI 1,04-3,15

 

Zaobserwowano również, że zwiększone stężenie TMAO, nawet pomimo niepodwyższonych troponin, nadal miało pozytywną wartość prognostyczną ryzyka poważnego zdarzenia sercowo-naczyniowego w ciągu miesiąca (OR 5,83, 95% CI, 1,79-19,3; p < 0,01).

W kohorcie szwajcarskiej wykazano wzrost rocznego ryzyko poważnego zdarzenia sercowo-naczyniowego, tym razem 1,5 razy większe, u pacjentów z TMAO >4,85 (HR 1,57, 95% CI 1,03-2,41, p<0,05).

Naukowcy sugerują, że TMAO może być nowym, modyfikowalnym czynnikiem ryzyka chorób sercowo-naczyniowych, a określenie jego stężenia pomocne w ocenie pacjentów zgłaszających się do szpitala z bólem w klatce piersiowej. Oznaczanie poziomu TMAO wymaga jednak użycia czasochłonnej spektrometrii mas, a także zmienia się on w ciągu doby oraz w zależności od ostatnio spożytego posiłku, co czyni go raczej markerem prognostycznym niż diagnostycznym.

Piśmiennictwo:

Li XS, Obeid S, Klingenberg R, et al. Gut microbiota-dependent trimethylamine N-oxide in acute coronary syndromes: A prognostic marker for incident cardiovascular events beyond traditional risk factors. Eur Heart J 2017; DOI:10.1093/eurheartj/ehw582.

Udostępnij
Artykuł w kategoriach

Dołącz do dyskusji


Treść na stronie do której próbujesz uzyskać dostęp jest przeznaczona tylko dla lekarzy. Proszę o odpowiedź na pytanie: Czy jesteś lekarzem?

Oświadczam, że jestem lekarzem

Powered by WordPress Popup