EuroPCR 2018 I Badanie SURTAVI: TAVI zalecane także u pacjentów niskiego ryzyka powikłań (STS-PROM<3%)

461 0
Udostępnij
461 0
SURTAVI

Stenoza aortalna jest najczęstszą wadą zastawkową i trzecią co do częstości, po nadciśnieniu tętniczym i chorobie niedokrwiennej serca, chorobą układu krążenia w krajach wysoko rozwiniętych. Chirurgiczna wymiana zastawki aortalnej (SAVR, Surgical Aortic Valve Replacement) nadal stanowi złoty standard w leczeniu stenozy aortalnej. Jednak pacjenci, u których najczęściej rozpoznaje się tę chorobę, to ludzi starsi, dodatkowo obciążeni wieloma chorobami współistniejącymi, ze zbyt wysokim ryzykiem dyskwalifikującym ich z leczenia kardiochirurgicznego. Przezcewnikowa wymiana zastawki aortalnej (TAVI, Transcatheter Aortic Valve Implantation) stanowi obecnie standard leczenia pacjentów wysokiego ryzyka. W ostatnich latach doskonalenie techniki TAVI skutkuje znaczną poprawą bezpieczeństwa i skuteczności tej metody, dlatego też jest ona coraz częściej stosowanym sposobem leczenia ciężkiej stenozy aortalnej także pacjentów niższego ryzyka. Obecnie to właśnie procedury wykonywane poza wskazaniami, czyli u pacjentów z grup niższego ryzyka, stanowią znaczną część wykonywanych zabiegów TAVI. W celu porównania tych dwóch metod leczenia: kardiochirurgicznego i przezcewnikowego przeprowadzono badanie SURTAVI (The Surgical Replacement and Transcatheter Aortic Valve Implantation Trial). Subanaliza pacjentów niskiego ryzyka (STS-PROM<3%) została przedstawiona na tegorocznej konferencji EuroPCR w Paryżu.

Do badania SURTAVI włączono 1746 pacjentów z 81 ośrodków. Do analizy wyników w grupach wyodrębnionych zgodnie z zaplanowanym leczeniem (analiza ITT, intention-to-treat analysis) wzięto pod uwagę 1660 pacjentów, z czego 254 to pacjenci z grupy niskiego ryzyka (STS-PROM<3%). W grupie niskiego ryzyka 131 zostało poddanych zabiegowi TAVI, 123 kardiochirurgicznej wymianie zastawki. Przedstawiona analiza dotyczy 1-rocznego okresu obserwacji. Wykazano, że w grupie niskiego ryzyka (STS-PROM<3%) częstość występowania pierwszorzędowego, złożonego punktu końcowego, który obejmował zgon z jakiejkolwiek przyczyny oraz udar mózgu, była istotnie statystycznie niższa w grupie poddanej zabiegowi TAVI w porównaniu do leczenia kardiochirurgicznego (TAVR 1,5%, SAVR 6.,5%, p=0,04) (Ryc. 1)

Dodatkowo wykazano, że skala STS (the Society of Thoracic Surgeons score) przeszacowuje 30-dniową śmiertelność ocenianą u pacjentów z grupy niskiego ryzyka poddawanych TAVI [O:E ratio (stosunek obserwowanej śmiertelności do oczekiwanej) dla TAVI: 0,68; SAVR: 2,38]. Postulowaną przyczyną takich rozbieżności może być fakt, że skala ta została zaprojektowana do oceny 30-dniowej śmiertelności po operacjach kardiochirurgicznych, a nie zabiegach wewnątrznaczyniowych, dla których częstość i rodzaj powikłań jest różna. Mimo różnic w obserwacji 30-dniowej wyniki analizy 1-rocznej pokrywają się z prognozowanymi wartościami skali STS w obu grupach.

Podsumowując, przedstawiona analiza dowodzi bezpieczeństwa procedury TAVI w leczeniu ciężkiej objawowej stenozy zastawki aortalnej także u pacjentów z grupy niskiego ryzyka, co może w przyszłości zaowocować zmianą zaleceń preferujących do tej pory interwencję kardiochirurgiczną. Autorzy jednak podkreślają, że w celu poparcia powyższych wniosków konieczne jest przeprowadzenie dalszych badań, w tym prospektywnego badania klinicznego z udziałem jedynie pacjentów niskiego ryzyka (STS-PROM<3%).

Piśmiennictwo:

Rajamannan NM, Bonow RO, Rahimtoola SH. Calcific aortic stenosis: an update. Nat Clin Pract Cardiovasc Med. 2007;4:254–262.

Udostępnij
Artykuł w kategoriach

Dołącz do dyskusji


Treść na stronie do której próbujesz uzyskać dostęp jest przeznaczona tylko dla lekarzy. Proszę o odpowiedź na pytanie: Czy jesteś lekarzem?

Oświadczam, że jestem lekarzem

Powered by WordPress Popup