ESC 2017| Badanie RE-DUAL PCI: bezpieczeństwo podwójnej terapii przeciwkrzepliwej u pacjentów z migotaniem przedsionków poddawanych interwencji wieńcowej

388 0
Udostępnij
388 0
RE-DUAL

U około 20-30% chorych z migotaniem przedsionków, przyjmujących doustne leki przeciwkrzepliwe, współistnieje choroba wieńcowa, która może wymagać leczenia za pomocą przezskórnej interwencji wieńcowej (PCI). Aktualnym standardem leczenia przeciwkrzepliwego w takich przypadkach jest zastosowanie potrójnej terapii składającej się z warfaryny oraz dwóch leków przeciwpłytkowych. Niestety, terapia ta znacznie zwiększa ryzyko krwawień. W związku z tym trwają badania nad nowymi strategiami leczenia. Jednym z takich badań jest opublikowane w NEJM oraz zaprezentowane w sierpniu bieżącego roku na ESC – RE-DUAL PCI.

Do tego wieloośrodkowego, randomizowanego badania zakwalifikowano 2725 pacjentów z migotaniem przedsionków, po przezskórnej interwencji wieńcowej ze wszczepieniem stentu. Chorych podzielono na trzy grupy. Pierwsza otrzymała potrójną terapię przeciwkrzepliwą składającą się z warfaryny, inhibitora P2Y12 (klopidogrelu lub tikagreloru) oraz kwasu acetylosalicylowego, druga i trzecia grupa otrzymała natomiast podwójną terapię składającą się z dabigatranu (w dawce 110 lub 150 mg dwa razy na dobę) w połączeniu z inhibitorem P2Y12.

Pierwszorzędowym punktem końcowym było określenie występowania znacznego lub klinicznie istotnego krwawienia (średni czas obserwacji wynosił 14 miesięcy). Drugorzędowym punktem końcowym było udowodnienie, że podwójna terapia nie jest gorsza od potrójnej przy wzięciu pod uwagę takich czynników, jak epizody zakrzepowo-zatorowe, śmierć, nieprzewidziane rewaskularyzacje.

Wystąpienie istotnego klinicznie krwawienia odnotowano u 15,4% pacjentów w grupie otrzymującej podwójną terapię (110 mg dabigatranu) oraz u 26,9% pacjentów w grupie potrójnej terapii (o 48% niższe ryzyko w grupie podwójnej terapii) (HR 0,52; 95% CI, 0,42-0,63; p<0,001 dla noninferiority; p<0,001 dla superiority). W grupie otrzymującej podwójną terapię z dabigatranem w dawce 150 mg krwawienie wstąpiło u 20,2% pacjentów, a w grupie potrójnej terapii u 25,7% (o 28% niższe ryzyko w grupie podwójnej terapii) (HR 0,72; 95% CI, 0,58-0,88; p<0,001 dla noninferiority). Występowanie działań niepożądanych terapii nie różniło się istotnie pomiędzy grupami.  Ryzyko zdarzeń zakrzepowo-zatorowych wynosiło 13,7% dla obu grup podwójnej terapii, a 13,4% dla terapii potrójnej (HR 1,04; 95% CI, 0,84-1,29; p=0,005 dla noninferiority).

Podsumowując, w grupie pacjentów z migotaniem przedsionków, poddanych przezskórnej interwencji wieńcowej z implantacją stentu, mniejsze ryzyko krwawienia mieli chorzy z grupy przejmującej podwójną terapię z dabigatranem. Ponadto nie stwierdzono, aby podwójna terapia była mniej skuteczna w zapobieganiu zdarzeniom zakrzepowo-zatorowym.

Piśmiennictwo:

Cannon CP, Bhatt DL, Oldgren J, et al, RE-DUAL PCI Steering Committee and Investigators. Dual Antithrombotic Therapy with Dabigatran after PCI in Atrial Fibrillation. N Engl J Med. 2017 Aug 27. doi: 10.1056/NEJMoa1708454. [Epub ahead of print]

Udostępnij
Artykuł w kategoriach

Dołącz do dyskusji


Treść na stronie do której próbujesz uzyskać dostęp jest przeznaczona tylko dla lekarzy. Proszę o odpowiedź na pytanie: Czy jesteś lekarzem?

Oświadczam, że jestem lekarzem

Powered by WordPress Popup