ESC 2016 I PRAGUE-18: leczenie prasugrelem i tikagrelorem tak samo skuteczne u pacjentów ze STEMI

630 0
Udostępnij
630 0
prague-18

Pacjenci z zawałem mięśnia sercowego z przetrwałym uniesieniem odcinka ST (STEMI), poddawani pierwotnej przeskórnej interwencji wieńcowej (PCI), powinni otrzymać podwójne leczenie przeciwpłytkowe (DAPT) złożone z kwasu acetylosalicylowego (ASA) oraz antagonisty receptora difosforanu adenozyny (ADP) (zalecenie klasy IA) oraz kontynuować tę terapię przez 12 miesięcy po STEMI (zalecenie klasy IC, czas DAPT może być skrócony w zależności od rodzaju zastosowanego stentu). Wytyczne z 2012 roku rekomendują połączenie tikagrelor+ASA lub prasugrel+ASA przed połączeniem klopidogrel+ASA (zalecenie klasy IA). Nie precyzują jednak, który z nich – prasugrel czy tikagrelor – jest preferowany.

Na tegorocznym kongresie ESC w Rzymie zaprezentowano wyniki badania PRAGUE-18, które miało odpowiedzieć na to pytanie. Jednocześnie wyniki tego badania ukazały się w Circulation. Jest to pierwsze randomizowane badanie porównujące bezpośrednio (head-to-head) skuteczność i bezpieczeństwo prasugrelu i tikagreloru stosowanych u pacjentów ze STEMI i poddanych PCI. Do badania włączono 1230 osób, którzy zostali przydzieleni losowo do grupy otrzymującej prasugrel i do grupy otrzymującej tikagrelor. Pierwszorzędowy złożony punkt końcowy obejmował: zgon, ponowny zawał mięśnia sercowego, pilną ponowną rewaskularyzację tego samego naczynia, udar mózgu, krwawienie wymagające transfuzji i przedłużoną hospitalizację, które wystąpiły w ciągu 7 dni od STEMI. Na drugorzędowy punkt końcowy składały się: zgon z przyczyn sercowo-naczyniowych, zawał mięśnia sercowego niezakończony zgonem i udar mózgu w ciągu 30 dni od zawału mięśnia sercowego. Badanie przerwano przed założonym czasem, ponieważ wstępne wyniki nie wykazały żadnych istotnych statystycznie różnic między grupami, zarówno w wystąpieniu pierwszorzędowego (4,0% w grupie prasugrelu i 4,1% w grupie tikagreloru; p=0,939), jak i drugorzędowego punktu końcowego (2,7% i 2,5%; p=0,864).

prague-1

prague-2

Pomimo jednoznacznych wyników pozostaje wiele wątpliwości. Wskazywano między innymi na małą populację pacjentów poddaną randomizacji, szerokie przedziały ufności, a także 7-dniowy, zamiast proponowanego 30-dniowego, okres obserwacji do wystąpienia pierwszorzędowego punktu końcowego. Jednakże za zastosowaniem w badaniu 7-dniowego okresu obserwacji przemawiał fakt częstej zamiany prasugrelu i tikagreloru na klopidogrel dokonywanej przez pacjentów ze względów finansowych. Na 634 pacjentów zakwalifikowanych do grupy przyjmującej prasugrel 28 zamieniło lek na klopidogrel w ciągu 7 dni od STEMI, a kolejnych 135 pomiędzy 7. a 30. dniem od zawału. W przypadku tikagreloru na 596 pacjentów było to odpowiednio 29 i 185 pacjentów.

Bibliografia:

Wytyczne ESC dotyczące postępowania w ostrym zawale serca z przetrwałym uniesieniem odcinka ST na 2012 rok, Kardiologia Polska 2012; 70, supl. VI: S 255–S 318.

Motovska Z, Hlinomaz O, Miklik R, et al. Prasugrel versus Ticagrelor in Patients with Acute Myocardial Infarction Treated with Primary Percutaneous Coronary Intervention: Multicenter Randomized PRAGUE-18 Study. Circulation. 2016 Aug 30. pii: CIRCULATIONAHA.116.024823. [Epub ahead of print]

 

 

Udostępnij
Artykuł w kategoriach

Dołącz do dyskusji


Treść na stronie do której próbujesz uzyskać dostęp jest przeznaczona tylko dla lekarzy. Proszę o odpowiedź na pytanie: Czy jesteś lekarzem?

Oświadczam, że jestem lekarzem

Powered by WordPress Popup