Doustne antykoagulanty niebędące antagonistą witaminy K lepsze od warfaryny w redukcji ryzyka zawału mięśnia sercowego u pacjentów z migotaniem przedsionków

173 0
Udostępnij
173 0
NOAC (1)

Doustne antykoagulanty niebędące antagonistą witaminy K (non-vitamin K antagonist oral anticoagulant, NOAC), dabigatran, rywaroksaban i apiksaban, i antagoniści witaminy K (vitamin K antagonist, VKA) są podobnie skuteczne w prewencji udaru mózgu u chorych z migotaniem przedsionków.

Badanie opublikowane w wersji online czerwcowego Journal of the American College of Cardiology jest jednym z niewielu porównujących NOAC i warfarynę pod względem ryzyka zawału mięśnia sercowego, w którym uwzględniono starszą populację oraz dokonano porównania różnych NOAC. Korzystając z rejestrów duńskiej służby zdrowia z lat 2013-2016, wyodrębniono grupę 31 739 pacjentów z niezastawkowym migotaniem przedsionków (średni wiek 74 lata; 47% kobiet), którym w tym czasie włączano terapię przeciwkrzepliwą. Warfarynę przyjmowało 28% pacjentów, apiksaban – 27%, dabigatran – 23%, a rywaroksaban – 22%.

Standaryzowane jednoroczne ryzyko zawału mięśnia sercowego wyniosło 1,6% dla warfaryny (95% CI 1,3-1,8), 1,2% dla apiksabanu (95% CI 0,9-1,4), 1,2% dla dabigatranu (95% CI 1,0-1,5) oraz 1,1% dla rywaroksabanu (95% CI 0,8-1,3). Różnice między poszczególnymi NOAC nie były istotne statystycznie (dabigatran vs apiksaban 0,04%, 95% CI -0,3-0,4; rywaroksaban vs apiksaban 0,1%, 95% CI -0,4-0,3; rywaroksaban vs dabigatran -0,1%; 95% CI -0,5-0,2), natomiast różnica między VKA a NOAC była istotna statystycznie (dla apiksabanu -0,4%, 95% CI -0,7- -0,1; dla dabigatranu -0,4%, 95% CI -0,7- -0,03; dla rywaroksabanu -0,5%, 95% CI -0,8- -0,2).

Ryzyko wystąpienia złożonego punktu końcowego – zawału mięśnia sercowego i zgonu z dowolnej przyczyny wynosiło w rocznej obserwacji odpowiednio: 12,2% (VKA), 12,0% (rywaroksaban), 10,9% (apiksaban) oraz 9,3% (dabigatran), a więc było niższe u pacjentów przyjmujących apiksaban i dabigatran. Ostatni z wymienionych osiągnął najlepsze wyniki w tej grupie, rywaroksaban natomiast był nie gorszy od VKA. Jeśli złożonym punktem końcowym był zawał mięśnia sercowego lub zgon z przyczyn sercowo-naczyniowych, to ryzyko wynosiło 9,04% dla rywaroksabanu, 8,61% dla VKA, 6,25% dla apiksabanu oraz 5,75% dla dabigatranu. Stosowanie rywaroksabanu okazało się nieść największe ryzyko i było ono wyższe o 0,44% w porównaniu z VKA (p=0,512), o 2,79% w porównaniu do apiksabanu (p<0,001) i o 3,29% w porównaniu do dabigatranu (p=0,001).

Piśmiennictwo:

Lee CJ, Gerds TA, Carlson N, et al. Risk of Myocardial Infarction in Anticoagulated Patients With Atrial Fibrillation. J Am Coll Cardiol 2018 Jul 3;72(1):17-26. doi: 10.1016/j.jacc.2018.04.036.

Zdjęcie: Steve Halama/Unsplash

Udostępnij
Artykuł w kategoriach

Dołącz do dyskusji


Treść na stronie do której próbujesz uzyskać dostęp jest przeznaczona tylko dla lekarzy. Proszę o odpowiedź na pytanie: Czy jesteś lekarzem?

Oświadczam, że jestem lekarzem

Powered by WordPress Popup