BRIGHT: biwalirudyna przy PCI zmniejsza ryzyko krwawienia w porównaniu z heparyną i nie zwiększa ryzyka zakrzepicy w stencie

1002 0
Udostępnij
1002 0

Ostatnio pojawiły się kontrowersje dotyczące optymalnego leczenia przeciwzakrzepowego pacjentów ze świeżym zawałem mięśnia sercowego (AMI) poddawanych PCI. W badaniach wieloośrodkowych wykazano przewagę terapii biwalirudyną nad terapią heparyną z inhibitorem receptora GP IIb/IIIa, ale przeprowadzone ostatnio badanie HEAT-PPCI wykazało większą skuteczność leczenia heparyną w monoterapii nad leczeniem biwalirudyną. Pojawiły się też obawy dotyczące zwiększonego ryzyka zakrzepicy w stencie u pacjentów, którym podawano biwalirudynę.

Na tegorocznej konferencji TCT przedstawiono ciekawe wyniki badania BRIGHT (BivaliRudin in Acute Myocardial Infarction vs. Glycoprotein IIb/IIIa and Heparin). Potwierdziły one, że przeciwzakrzepowa terapia biwalirudyną jest skuteczniejsza od monoterapii heparyną i heparyną z inhibitorem receptora GP IIb/IIIa, tirofibanem, u pacjentów z AMI poddawanych przezskórnej interwencji wieńcowej.

W prospektywnym badaniu BRIGHT uczestniczyło 2194 pacjentów z 82 chińskich ośrodków, u których stwierdzono AMI i przeprowadzono PCI. Zostali oni przydzieleni losowo do grupy otrzymującej samą biwalirudynę (735 osób), samą heparynę (729 osób) lub heparynę z tirofibanem (730 osób). U większości pacjentów (89%) stwierdzono zawał mięśnia sercowego z uniesieniem odcinka ST (STEMI).

Biwalirudyna była podawana we wstrzyknięciu 0,75 mg/kg masy ciała, a następnie w ciągłym wlewie dożylnym z prędkością 1,75 mg/kg/h (wstrzyknięcie 0,3 mg/kg, jeśli ACT<225 s). Wlew kontynuowano przez co najmniej 30 minut po PCI (mediana 234 min). W grupie monoterapii heparyną podawano ją we wstrzyknięciu 100 U/kg z dodatkowymi wstrzyknięciami potrzebnymi do utrzymania ACT>200. W obu grupach dozwolone było ratunkowe podanie inhibitora receptora GP IIb/IIIa. W grupie heparyny i tirofibanu heparynę podawano we wstrzyknięciu 60 U/kg, a tirofiban we wstrzyknięciu 10 μg/kg, a następnie we wlewie 0,15 μg/kg/min przez 18-36 godzin.

Po 30 dniach obserwacji u pacjentów, którym podawano biwalirudynę, stwierdzono rzadsze występowanie pierwszorzędowego punktu końcowego (śmierć, powtórny zawał serca, konieczność rewaskularyzacji naczyń wieńcowych i udar mózgu, krwawienie) w porównaniu z grupą samej heparyny i z grupą heparyny w połączeniu z tirofibanem (8,8% vs. 13,2% vs. 17%; p<0,001).

Zrzut ekranu 2014-09-24 13.10.13

Przewaga ta utrzymała się po roku obserwacji (12,8% vs. 16,5% vs. 20,5%; p<0,001).Zrzut ekranu 2014-09-24 13.10.58

 

W grupie biwalirudyny stwierdzono także mniejszą częstość występowania powikłań krwotocznych (4,1% vs. 7,5% vs. 12,3%; p<0,001).

Zrzut ekranu 2014-09-24 13.10.33

Najciekawszym spostrzeżeniem było to, że we wszystkich badanych grupach nie stwierdzono statystycznie istotnych różnic w obecności zakrzepicy w stencie (0,6% w grupie biwalirudyny, 0,9% heparyny i 0,7% heparyny z tirofibanem; p=0,77). Wysunięto hipotezę, że było to związane z przedłużonym podawaniem biwalirudyny (podobne wnioski wyciągnięto w badaniu EUROMAX, w którym lek ten podawano przez co najmniej 4 godziny po PCI). Badacze uważają, że wyniki te wskazują na konieczność przedłużonego podawania biwalirudyny po PCI u pacjentów ze STEMI.

Zrzut ekranu 2014-09-24 13.10.46

 

Udostępnij
Artykuł w kategoriach

Dołącz do dyskusji


Treść na stronie do której próbujesz uzyskać dostęp jest przeznaczona tylko dla lekarzy. Proszę o odpowiedź na pytanie: Czy jesteś lekarzem?

Oświadczam, że jestem lekarzem

Powered by WordPress Popup