ACC 2016 | Na jakie badania warto zwrócić uwagę?

1051 0
Udostępnij
1051 0
acc16_layout

Już 2 kwietnia w Chicago rozpoczyna się coroczny kongres Amerykańskiego Kolegium Kardiologów (American College of Cardiology, ACC) jedno z najważniejszych wydarzeń naukowych w dziedzinie kardiologii. W trakcie kongresu przedstawione zostaną wyniki łącznie 23 nowych badań klinicznych, które mają szansę wpłynąć na praktykę kliniczną i kształt przyszłych wytycznych. Poniżej wybraliśmy 5 badań, które naszym zdaniem są najbardziej interesujące. Z dużym zainteresowaniem czekamy na ich ogłoszenie:

1) GAUSS-3: Comparison of PCSK9 Inhibitor Evolocumab Versus Ezetimibe in Statin-intolerant Patients: The Goal Achievement After Utilizing an Anti-PCSK9 Antibody in Statin Intolerant Subjects 3 (GAUSS-3) Trial – 3 kwietnia

Hipercholesterolemia jest najczęstszym zaburzeniem lipidowym w populacji. Standardem postępowania w przypadku jej stwierdzenia jest stosowanie statyn, które obniżają stężenie lipoprotein niskiej gęstości (LDL). Istotnym problemem, który dotyczy nawet do 10% pacjentów stosujących statyny, jest nietolerancja tych leków, głównie występująca pod postacią działań niepożądanych ze strony układu mięśniowego. Wyzwaniem dla lekarzy jest także identyfikacja pacjentów źle tolerujących statyny. Dodatkowo należy podkreślić fakt, że podwojenie dawki statyn nie przekłada się na podwojenie spadku stężenia LDL (obniża jedynie o dodatkowe 6%), w związku z czym pacjenci nie osiągają celów terapeutycznych. Wynika to z faktu, że po stosowaniu statyn wzrasta aktywność białka PCSK9 (proproteinowej konwertazy subtylizyny/keksyny 9), czyli rozkładającego receptory LDL, przez co nie mogą one wiązać tych lipoprotein.

Trzy niezależne badania kliniczne analizowały działanie evolocomabu, czyli przeciwciała monoklonalnego przeciwko PCSK9, wydającego się rozsądnym wyborem u pacjentów, którzy nie osiągnęli pożądanego zmniejszenia stężenia LDL, lub tych, którzy nie tolerują leczenia statynami. Istnieją także badania analizujące skuteczność i bezpieczeństwo innych przeciwciał monoklonalnych PCSK9 – alirokumabu (ODYSSEY OPTIONS, ODYSSEY CHOICE, ODYSSEY FH, ODYSSEY LONG-TERM) i bokocizumabu (SPIRE-1,2, SPIRE FH). Analizy te wykazały wysoką skuteczność przeciwciał monoklonalnych PCSK9 w obniżaniu frakcji LDL. 

Badanie GAUSS-3 przeprowadzono u chorych nietolerujących statyn, którym podawano w monoterapii evolocumab lub ezetymib, czyli lek działający poprzez hamowanie w jelicie absorbcji egzogennego cholesterolu pochodzenia pokarmowego i znajdującego się w żółci. Podczas kongresu ACC 2016 zostaną przedstawione wyniki 3. fazy badania wieloośrodkowego, randomizowanego z podwójnie ślepą próbą, w którym porównywano efektywność stosowania u pacjentów nietolerujących statyn 420 mg evolocumabu raz w miesiącu wstrzykiwanego podskórnie vs 10 mg ezetymibu przyjmowanego doustnie raz dziennie przez okres 24 tygodni.

Włączeni do badania pacjenci mieli poziom LDL powyżej normy wskazywanej dla odpowiedniej kategorii ryzyka choroby wieńcowej oraz nie tolerowali ≥3 rodzajów statyn lub 2 statyn (z czego jedną była atorwastatyna w dawce ≤10 mg/dobę) lub podczas przyjmowania statyn mieli podwyższony poziom kinazy kreatyninowej z towarzyszącymi bólami mięśni. Punktami końcowymi tego badania była średnia procentowa zmiana od wartości wyjściowych stężenia LDL w 22. i 24. tygodniu oraz procentowa zmiana wartości wyjściowych stężenia LDL w 24. tygodniu. Najważniejsze drugorzędowe punkty końcowe obejmowały zmiany względem wartości początkowej stężenia LDL, procent pacjentów osiągających LDL-C <70 mg/dl (1,81 mmol/l) oraz procentową zmianę od wartości wyjściowej cholesterolu całkowitego, lipoproteiny o niewysokiej gęstości i apolipoproteiny B.

2) STEPATHLON: Reproducible Impact of a Global Mobile Health (mHealth) Mass-Participation Physical Activity Intervention on Step Count, Sitting Behavior and Weight: the Stepathlon Cardiovascular Health Study – 3 kwietnia

Początkowy zapał do nowego, zdrowego stylu życia zazwyczaj szybko mija, jednak stopniowe, systematycznie wprowadzane zmiany mogą zagwarantować sukces. Dlatego też twórcy programu Stepathlon uważają, że potrzebne jest podejście „małych kroków”. Nic tak nie pomaga również w osiąganiu wyników, jak (zdrowa) rywalizacja. Uczestnicy programu zostali więc podzieleni na grupy, zostali wyposażeni w krokomierze oraz otrzymali dostęp do pomocniczej aplikacji mobilnej. Celem miało być robienie co najmniej 10 tysięcy kroków dziennie. Uczestnicy badania wypełniali też kwestionariusze oceniające m.in. liczbę kroków, wagę czy liczbę godzin spędzonych na ćwiczeniach. Nierandomizowane badanie trwało przez 100 dni.

3) LATITUDE-TIMI 60: The Losmapimod To Inhibit P38 MAP Kinase As A Therapeutic Target And Modify Outcomes After An Acute Coronary Syndrome (LATITUDE-TIMI 60) Trial: Primary Results Of Part A – 4 kwietnia

Coraz bardziej powszechne jest przekonanie, że odpowiedź zapalna na przebyty ACS ma duży wpływ na późniejszy rozwój niestabilności blaszki miażdżycowej. Losmapimod to nowy środek przeciwzapalny, z którego stosowania mogą odnieść korzyści pacjenci po ostrym zespole wieńcowym (ACS). Lek ten hamuje aktywność p38 kinazy białkowej aktywowanej mitogenami (MAPK), która jest enzymem związanym z ostrym zapaleniem i uszkodzeniem komórki dochodzącym w naczyniach krwionośnych oraz sercu podczas i natychmiast po ACS. Inhibicja p38 MAPK może wpłynąć na stabilizację blaszek miażdżycowych, zmniejszyć ryzyko ich pęknięcia, a więc pośrednio spowodować polepszenie funkcjonowania naczyń krwionośnych i zapobiec dalszym zdarzeniom sercowym. Badanie LATITUDE-TIMI 60 ma sprawdzić, czy stosowanie losmapimodu może bezpiecznie zmniejszyć ryzyko wystąpienia kolejnych zdarzeń sercowych w przypadku rozpoczęcia farmakoterapii natychmiast po ACS.

LATITUDE-TIMI 60 jest badaniem randomizowanym, z podwójnie ślepą próbą, prowadzonym w 39 krajach (ukończenie planowane na grudzień 2018). W części A badania wzięło udział 3 503 pacjentów z ACS, którzy oprócz standardowego leczenia otrzymywali losowo leczenie losmapimodem w dawce 7,5 mg dwa razy na dobę doustnie przez okres trzech miesięcy lub placebo. Po hospitalizacji pacjenci byli zapraszani na wizyty ambulatoryjne po 4,12 tygodniach stosowania losmapimodu oraz po 24 tygodniach od czasu hospitalizacji.

4) IMPEDANCE-HF: Non-invasive Lung IMPEDANCE-Guided Preemptive Treatment in Chronic Heart Failure Patients: a Randomized Controlled Trial (IMPEDANCE-HF trial) – 4 kwietnia 

Zaostrzenie niewydolności serca często przebiega z zastojem w krążeniu płucnym i może prowadzić do obrzęku płuc, który jest stanem zagrożenia życia. Zasadne wydaje się więc jak najwcześniejsze wykrycie zwiększonej ilości płynu. Interesującą metodą jest pomiar impedancji płuc, która koreluje z zastojem płynu. Takie działanie umożliwi szybsze wykrywanie pogarszającego się stanu klinicznego pacjentów, zmniejszy liczbę hospitalizacji poprzez wcześniejsze zastosowanie leków diuretycznych, a przede wszystkim obniży śmiertelność. Początkowo próbowano stosować urządzenia przypominające stymulatory serca, jednak nie były one wystarczająco dokładne, co więcej, implantacja takiego urządzenia, jak każdy zabieg, niosła za sobą szereg powikłań. Dlatego też tak wielkie nadzieje wiązane są najnowszym urządzeniem do oznaczania impedancji, które jest całkowicie nieinwazyjne. Badanie IMPEDANCE-HF miało na celu ocenę skuteczności stosowania takiego rozwiązania w poprawianiu długoterminowego rokowania u pacjentów ambulatoryjnych z przewlekłą niewydolnością serca.

5) DANAMI 3: The Third DANish Study of Optimal Acute Treatment of Patients with ST-segment Elevation Myocardial Infarction: Ischemic postconditioning or deferred stent implantation versus conventional primary angioplasty and complete revascularization versus treatment of culprit lesion only – 3 kwietnia 

Redukcja uszkodzenia mięśnia serca w trakcie ostrego niedokrwienia stanowi jedno z najważniejszych wyzwań współczesnej kardiologii. Wśród różnych strategii postępowania uwagę zwraca stosowanie postconditioningu (strategia hartowania przez niedokrwienie już po wystąpieniu zawału mięśnia sercowego) u pacjentów z ostrym zespołem wieńcowym z uniesieniem odcinka ST poddawanych pierwotnej przezskórnej interwencji wieńcowej (PCI). Istnieją również przesłanki, że odroczenie implantacji stentu o 1 do 3 dni od wystąpienia ACS może mieć działanie ochronne wynikające ze zmniejszenia obrażeń spowodowanych dystalną embolizacją i niedrożnością naczyń mikrokrążenia. Wielu pacjentów z ACS posiada istotne zmiany występujące w innych tętnicach wieńcowych, poza naczyniem odpowiedzialnym za zawał. Wciąż nie wiadomo, czy u tych pacjentów powinna być preferowana strategia całkowitej rewaskularyzacji, czy tylko ograniczonej do naczynia dozawałowego.

Randomizowane badanie DANAMI 3 ma na celu ocenę trzech różnych strategii postępowania w przypadku pacjentów ze STEMI: zastosowania hartowania niedokrwiennego w porównaniu z postępowaniem konwencjonalnym; zastosowania odroczonej implantacji stentu w porównaniu z postępowaniem konwencjonalnym; leczenia tylko zmiany odpowiedzialnej za zawał mięśnia sercowego w porównaniu z postępowaniem wielonaczyniowym.

 

 

 

 

 

Udostępnij
Artykuł w kategoriach

Dołącz do dyskusji


Treść na stronie do której próbujesz uzyskać dostęp jest przeznaczona tylko dla lekarzy. Proszę o odpowiedź na pytanie: Czy jesteś lekarzem?

Oświadczam, że jestem lekarzem

Powered by WordPress Popup